نداشته ، و اعظم بودن اسلام ملازم با تحقق دعوت و يا اجابت دعوت نيست . و به طورى كه ذكر شد در مقام دوم و سوم شرايطى مأخوذ است كه اگر تمام آنها رعايت و عملى شود ، آثار آنها نيز مترتب خواهد شد . و اغلب مردم سه مقام را به همديگر مخلوط كرده ، و تصور مىكنند كه اسم اعظم اسم مخصوصى است كه هر كسى با هر شرائط و كيفيتى آن را ذكر كند ؛ به هر نيت و مقصدى باشد انجام خواهد گرفت . پس اسم اعظم توجه قلب است به حقيقت آن اسم و صفت كه قلب منقطع و خالص انسان اتصال به نور و حقيقت آن اسم پيدا كرده و در آن حال : آن اسم اعظم الهى را از قلب يا از زبان جارى كرده و حاجت بخواهد . ( [ قسمت سوم از ] متن ) فاذا أتيت بما ذكرت لك من شرائط الدعاء ، و أخلصت سرك لوجهه : فابشر باحدى ثلث ، اما أن يجعل لك ما سألت ، و اما أن يدخر لك ما هو أفضل منه ، و اما أن يصرف عنك من البلاء ما لو أرسله عليك لهلكت . قال النبى ( ص ) قال الله تعالى : من شغله ذكرى عن مسألتى أعطيته أفضل ما أعطى للسائلين . قال الصادق ( ع ) لقد دعوت الله مرة فاستجاب لى و نسيت الحاجة . لان استجابته باقباله على عبده عند دعوته أعظم و أجل مما يريد منه العبد ، و لو كانت الجنة و نعيمها - الابدى . و ليس ( و لكن لا ) يعقل ذلك الا العاملون المحبون العارفون صفوة الله و خواصه . [ ( ترجمه ) ] و چون در مقام دعاء كردن شرائط مذكور را رعايت كرده ، و باطن و قلب خود را براى خدا خالص و تصفيه نمودى ، پس مژده باد تو را به يكى از سه امر : يا اينست كه مسئول و حاجت تو هر چه زودتر برآورده مىشود . و يا آنكه چيزى كه بهتر از مسئول تو است براى تو ذخيره مىشود . و يا در مقابل دعاى تو بلاء مهلك و گرفتارى شديدى از تو رفع مىشود . از حضرت رسول اكرم است كه خداوند متعال فرمود : كسى كه ذكر من او را از دعاء و درخواست